Soort Column: Spring Model - Zeedijk 60

SOORTKILL . 18 April 2019

Soort Column: Spring Model

Soort Column is een maandelijkse column van Soortkill. Elke keer zal hij zijn gedachten gieten in een soort column. Ditmaal gaat het over de lente.

Er is namelijk eindelijk sprake van lente in het land. 21 maart begon de lente officieel, maar in praktijk begint die shit pas eind april/begin mei. My take on de lente is ook dat het ’t 'echte' begin is van het jaar. Beetje vergelijkbaar met zonsopgang. De lente is het moment waarop de sun rised, en de winter wanneer ‘ie weer helemaal onder is. Eindelijk is het weer lente. Frisse lucht buiten die gepaard gaat met een kaolo spang briesje. Ja, man. Dit is die model, how life supposed to be. Beetje salie fikken voor het slapen gaan… het raam op een kier. En dan 'boem!' De reminder dat letterlijk ieder voordeel een nadeel met zich meedraagt: kanker MUGGEN zijn backa.

“Kanker mug” dacht ik bij mezelf terwijl ik onder de deken kroop na wakker te zijn geschrokken door dat kanker zoemende geluid. Ik liet de deken op een kiertje zodat ik net nog genoeg frisse lucht binnenkrijg. De benauwdheid van the life under a blanket liet me reconsideren of het raam wel überhaupt open moest. Als ik het nu toch teeh krijg onder m’n deken kon ik net zo goed het raam dicht laten. Die frisse lucht is waar ik het voor deed. Maar geniet ik daar nu wel van? Is it supposed to be something waar ik überhaupt van moet genieten? Of moet ik het alleen laten gebeuren zeg maar? Alleen z’n intrede laten maken without all the personal attachment. Dit zijn de gedachten die me wakker houden terwijl ik aandachtig probeer te traceren waar die kanker mug uithangt. Kanker is overigens een voorzetsel in het Smibanese, en in dit geval ook nog ’s kanker accurate. Als ik hem nu gewoon dead sla kan ik weer rustig slapen. Aan de andere kant is er voor je het weet nog een in me kamer en blijf ik aan de gang. Misschien toch het raam dicht doen? En ‘m doodslaan? Dat wordt ‘m denk ik.

Maar hoe zit het met me karma? Want het is wel gewoon een levend ding. Een mug is ook een entiteit net als ik maneuvrerend door dit oneindige universum. Ik weet nog dat ik ooit na een dosis paddo’s de aanwezigheid van een mug even sterk voelde als de aanwezigheid van me mede-trippende mattie. Zij zijn ook echt 'hier' zeg maar. Is hem killen dan niet hetzelfde als een human killen? In a way niet, want het is niet strafbaar gezien het feit dat zij geen onderdeel uitmaken van de bevolking die (deels) wordt gedekt door het rechtssysteem. Maar wat vindt moeder natuur? Gaat ze me tavven? Hoe zullen de laws of the universe binnen deze casus optreden?

Misschien moet ik gewoon accepteren dat muggen ons nodig hebben om in leven te blijven. Aan de ene kant is het ook geen ramp zo’n muggenbult. Beetje jeuken, maar heb door de jaren heen ook geleerd door met je nagels een kruis in een bult te bedrukken de irritatie decreased. Ja, misschien gewoon dat, man. Misschien moet ik gewoon wijd-wijd op me beddie liggen en ‘m opties aanbieden. ‘T Liefst klemt ‘ie dan me been. Soms is jeuken ook gewoon kaolo spang. Het is ook vooral het zoemende geluid wat me aan hem irriteert… Of haar? 'Het'. Door m’n alertheid die basically als biologische wekker fungeert lag ik rond 4:00 klaarwakker met de flits van mijn iPhone gericht op de muur naast me. Hier overigens een tip: schijn constant licht op één muuroppervlakte! Door de reflectie die een schaduw creëert ontstaat er een soort contrast met al het bewegelijke, en kan je die kaolo mug veel sneller spotten.

BOEM! Ik zag hem, dacht boem, deed boem… en het was boem. Enige wat ik op de witte muur zie is een bloedvlek. Het bloed is nog felrood zo van hij heeft het net-net finessed outta me. Maar ja! Dood dus, terwijl het inmiddels 6:32 is en ik aan deze column begin. Ewa ja, het is lente!

Recent posts

Please accept cookies to help us improve this website Is this OK? Yes No More on cookies »