Soort Column: Zeedijk 360° - Zeedijk 60

SOORTKILL . 07 February 2019

Soort Column: Zeedijk 360°

Soort Column is een maandelijkse column van Soort kill. Elke keer zal hij zijn gedachten gieten in een soort column. Ditmaal is het een ode aan Zeedijk60, de babymomma van alle merken in de store.

4 februari, de datum waarop ik dit stuk schrijf, bestaat Zeedijk60 precies twee jaar. Hoera. Hoera, Hoera, Hoer-aa…

Iedere jaardag, of het nou om de jaarwisseling of een persoonlijke verjaardag gaat, gaat gemoeid met voornemens. Een van Zeedijk60’s goeie voornemens is om die online game up te turnen, want ja… geld kan nowadays ook virtueel rollen toch. Omdat ik met enige regelmaat schrijf werd mij gevraagd of ik maandelijks een column zou willen schrijven voor de winkel. I was like “aight”, en ik plaatste het in m’n agenda. Ik zal je eerlijk vertellen dat ik niet eens precies weet wat een column is… maar vanaf nu schrijf ik er maandelijks een.

 

“Een column is een met regelmaat verschijnend, kort stukje proza van een bepaalde auteur (columnist). Vaak wordt een column in een krant of tijdschrift gepubliceerd, maar ook een gesproken column op de radio of televisie, of publicatie op internet komen voor.”

 

Dit zegt Google… op zich vrij duidelijk. Maar waar ga ik het nu over hebben in mijn eerste column voor de Zeedijk 60 website? Kan ik gewoon helemaal random zijn?

Het vinden van een onderwerp is de eerste en misschien wel enige opgave bij het schrijven van een column. Misschien zou ik een column moeten schrijven over columns? Of over m’n weekend? Of over het album dat al een paar dagen mijn ziel in een houtgreep heeft? Maar dan… In welke taal moet ik schrijven? Wie is de doelgroep? Voor wie schrijf ik dit? Kan ik gewoon Smibanese tarpen en gaan ze het allemaal tavven of moet ik het toch bij Nederlands houden? Al deze vragen waar niemand behalve ikzelf antwoord op heb zijn ontstaan door Zeedijk60, dus misschien moet ik het gewoon daarover hebben? Zeedijk60…

 

Want Faka met Zeedijk60 eigenlijk? Soort buurthuisachtige kledingwinkel waar je ook nog clout kan vinden. Zeedijk60 zie ik soms als een alleenstaande moeder met drie kinderen. Misschien zou ik gewoon daarop moeten voortborduren? Het verhaal van onze lieve moeder Zeedijk60.

 

Mamma (Lees: Zeedijk60) haar drie kinderen heten THENEWORIGINALS, Bonne Suits en SUMIBU.

De middelste van de drie, THENEWORIGINALS, is een vaag mysterieus mannetje die het altijd heeft over dots connecten en shit; soort filosofisch achtig mannetje. Iedere avond loopt hij stiekem te smoken in zijn zolderkamer om vervolgens op social media zijn nieuwste inzichten te posten alsof ‘ie het wiel opnieuw heeft uitgevonden. En ik weet niet wat voor shit hij smoked, maar die shit laat hem denken dat hij via Insta een revolutie tot stand kan brengen. De oudste zoon, Bonne Suits, is een eentonige guy die elke dag dezelfde outje aanheeft. Het lijkt alsof ie in de knoop zit met zichzelf, verwikkeld in meerdere knopen. Echt een vieze man. Apart aan hem is dat hij rondhangt met jong en oud. Hier maakt hij geen onderscheid in. Dit is overigens niet het enige waar hij geen onderscheid in maakt, want zijn biseksuele aard maakt ook dat hij on both sides z’n behoeftes kwijt kan. Dat is dan wel weer mooi van hem, zijn inclusiviteit.

De jongste in huis is SUMIBU, een kaolo speelse kleine guy die altijd super veel matties over de vloer heeft. De enige reden waarom zijn vrienden, die hij zelf zijn neven noemt, ondanks de troep die ze altijd achterlaten nog steeds welkom zijn, is omdat zij altijd ongevraagd brood meenemen. Niemand ziet daar tegenop toch? Ongevraagd brood op de plank. Toch vindt mamma het gezelschap wel vervelend omdat zij altijd hun opgerookte jonko uiteindes moet opruimen die voor de deur zwerven. Ik heb me laten vertellen dat SUMIBU evenals zijn oudere broer soms ook stiekem staat te smoken op zolder, ook hetzelfde spul. Wanneer hij daar met z’n matties zit, beginnen zij in plaats van filosoferen over aardse shit net als THENEWORIGINALS, altijd met freestylen op de beats die onder andere SUMIBU maakt. Een paar van die guys om hem heen willen rappers worden, zei hij me ooit in de wandelgangen. Mamma hoopt natuurlijk dat dit lukt, want dan zullen ze allemaal te beroemd zijn om nog vrij voor haar deur te staan en hoeft zij al die jonko uiteindes niet meer op te rapen.

 

Alle drie de kinderen zijn inmiddels op een leeftijd dat ze vaker buiten zijn dan binnen. Ze exploren die libie en komen soms terug met nieuw soort brood en als mamma erom vraagt ook andere boodschapjes. Mamma vond het voorheen wel prima zo dat haar kinderen amper thuis zijn en rond 19:00 altijd even in komen checken met wat nieuw brood voor de volgende dag. Maar niks is voor altijd. Mamma heeft nieuw levenslicht in haar libie toegelaten en nu is ze opeens kinderlijk ambitieus. Mamma wilt er ook weer eens tussenuit, en ze wilt nu haar kinderen oud genoeg zijn, ook weer eens meer genieten van het leven. Ze wilt leven! Ze wilt nieuwe mensen ontmoeten en misschien zelfs een nieuwe liefde! Ik gun het haar wel. Ze heeft de kids altijd onderdak geboden en ze staat al-tijd voor hen klaar. Ik voel me bij haar ook als kind aan huis. Daarom denk ik dat het nu mooi tijd is dat wij als kinderen allemaal teruggeven door haar te ondersteunen bij het huishouden, want dat is waar het leven uiteindelijk om draait ofzo… geven en nemen. Toch?

 

 

Recent posts

Please accept cookies to help us improve this website Is this OK? Yes No More on cookies »